فنآوری اطلاعات به عنوان یکی از تکنولوژیهای نوین و رو به رشد در جهان تکنولوژی مطرح است به خصوص با توجه به این نکته که بازار فنآوری اطلاعات رشد روز افزونی دارد و خواهد داشت به طوری که برخی از تحلیلها حکایت از این دارد که تقاضای محصولات و خدمات فنآوری اطلاعات در 10 سال آینده در آمریکا دوبرار عرضهء آن خواهد بود که به تبع آن کشورهایی مثل ایران نیز از آن اثرپذیر خواهند بود و بازار امروز این فناوری در ایران با نگرانی از وضعیت سالهای به سالهای آینده امید زیادی دارد.
با نگاهی به وضعیت آی تی در کشور خودمان ایران نکاتی بدیهی را متوجه می شویم:
لزوم وجود فنآوری اطلاعات بر هیچ یک از مسئولین پوشیده نیست و همه در پی توسعهء این فنآوری در حوزه مسئولیت خود هستند. اما در هیچ یک از بخشها بجز بخشهای اندکی (مثل نیروی انتظامی، صدا و سیما و ...) تاثیر قابل توجهی از این فنآوری مشاهده نمی شود.
دولت پروژه های بزرگی در سالیان قبل و فعلی در زمینه فنآوری اطلاعات تعریف نموده است و نیز بودجه های هنگفتی هزینه نموده اما تحولی در این زمینه مشاده نمی شود.
وزارت ITC همواره شاخصهای رشد این فناوری را فریاد می کند اما همواره کشور ما در پایین ترین رتبه های جهانی قرار دارد. به عنوان مثال شاخص نفوذ اینترنت و یا پهنای باند و یا بسترهای سخت افزاری مخابرات، تلفن ثابت، همراه و غیره.
پردرآمدترین بخش دولتی کشور وزارت ICT می باشد، اما این بخاطر انحصار در این بخش است که به صورت بسیار ساده مستمر خواهد ماند.
بخشهای خصوصی استفاده کننده از محصولات فناوری اطلاعات به ضرورت بازار نیازمند این محصولات هستند لیکن به دلیل عدم اطمینان و نیز عدم توانایی بودجه های لازم کمتر به سوی این فناوری می روند.
هیچ سیاست ثابت و کلی در بخش قانونگزاری کلان و خرد کشور، در بودجه ریزی، در سیاستهای اجرایی وجود ندارد و سال به سال و گاه و بیگاه همه نظرها و دیدگاهها تغییر می کند و اولویتها بالا و پایین می شود.
بخش خصوصی در یک فضایی ناهمگون و بازارهایی بسیار متنوع، پیچ در پیچ و پر متلاطم بدون هدف کلان مشخصی به فعالیتهایی سوسو کنان می پردازد.
مهمترین بخش فناوری اطلاعات در ایران بخش سخت افزار و مخابرات آن است که سود خوبی را دارد و آن نیز معمولا در اختیار دولت، شرکتهای دولتی و یا شرکتهای نیمه دولتی است.
شرکتهای نرم افزاری معمولا با بحرانهای نقدینگی روبرو هستند و بازار بسیار نامطئنی دارند.
مشکلترین بخش شرکتهای نرم افزاری بخشهای خدمات و پشتیبانی و فنی آنهاست که اکثر شرکتها شاخص خوبی در این زمینه ندارند.
چند نمونه از مقالات در زمینه وضعیت آی تی در سال گذشته:
نکات بالا و بسیاری از نکات روی پرده و پشت پرده امیدهای معطوف شده به این صنعت را در ایران به نا امیدی می کشاند، اما مهمترین بارقه امید در این میان نیروی انسانی خوبی است که در کشور وجود دارد و روزبه روز رشد می یابد. لیکن در صورتی که این نیروی انسانی به نحو احسنت مدیریت نگردد به بازاری وارد می شود که با همه شاخصه های رشد، نا مطمئن و پر تلاطم است.
یکی از نکات حائز اهمیت رشد بسیار زیاد شرکتهای کوچک فعال در زمینه آی تی می باشد که به بیش از دو هزار شرکت در سطح ایران می رسد و در کنار آن فعالیت شخصی و تک نفره در این میان بسیار چشمگیر است. قابل توجه اینکه بالای نود درصد این شرکتها در حد کوچک باقی مانده و خواهد ماند چرا که مهمترین بخش بازار فنآوری اطلاعات که دولت است در یک شرایطی قرار دارد شرکتهای کوچک را در بر نمی گیرد و در انحصار شرکتهای بزرگ خواهد ماند و بقیه بازار که در اختیار دولت نیست تحولی در شرکتهای کوچک ایجاد نخواهد کرد و در نهایت کمبود نقدینگی این شرکتها را به ورشکستگی می کشاند. به قولی همه ما به نوعی نان نفت را می خوریم و این نفت از طریق دولت تزریق می شود و سهم ما بیش از گرسنگی نخواهد بود...
